Neurologia weterynaryjna

Pacjent neurologiczny w praktyce weterynaryjnej stanowi pewne wyzwanie dla lekarza weterynarii. Często słyszymy opowieści właściciela o występujących okresowo u pupila dziwnych zaburzeniach, czasami tak komicznych, że trudno je sobie wyobrazić. Na co dzień lekarze obserwują zwierzaki, które „dziwnie” się poruszają i trudno jest w zasadzie jest dokładnie stwierdzić, z czego to wynika lub jak im zaradzić.


Postawienie diagnozy choroby neurologicznej nie jest często proste, lekarz weterynarii musi rozpoznać charakterystyczne zaburzenia neurologiczne zwierząt cechujące uszkodzenie poszczególnych części układu nerwowego. Ponieważ kontakt z naszymi pacjentami jest bardzo ograniczony, jedyną możliwością jest przeprowadzenie specyficznych „ćwiczeń” podczas badania neurologicznego, aby dowiedzieć się z jakim problemem mamy do czynienia.


Choroby neurologiczne zwierząt potrafią być bardzo gwałtowne i agresywne, nie dające złudzeń, co do faktu, że nasz pupil się męczy. Czasami ze względu na złe rokowanie lub stopień agresywności procesu chorobowego, nie każdego pacjenta da się leczyć. Jest jednak ogromna ilość chorób neurologicznych, którym możemy łatwo zaradzić przy doborze odpowiedniej terapii. Ponieważ nie zapytamy naszego pupila co mu dolega, bardzo ważne jest wykorzystanie naszych możliwości diagnostycznych, aby móc zwierzakowi pomóc.